caleć

See also: calec

Polish

Etymology

From cały +‎ -eć. First attested in the 18th century.[1]

Pronunciation
  • IPA(key): /ˈt͡sa.lɛt͡ɕ/
  • Rhymes: -alɛt͡ɕ
  • Syllabification: ca‧leć

Verb

caleć impf (perfective ocaleć)

  1. (intransitive, obsolete) to survive (to avoid death or destruction)

Conjugation
Conjugation of caleć impf
    singular plural
person masculine feminine neuter virile nonvirile
infinitive caleć
present tense 1st caleję calejemy
2nd calejesz calejecie
3rd caleje caleją
impersonal caleje się
past tense 1st calałem calałam caleliśmy calałyśmy
2nd calałeś calałaś caleliście calałyście
3rd calał calała calało caleli calały
impersonal calano
future tense 1st będę calał,
będę caleć
 będę calała,
będę caleć
 będziemy caleli,
będziemy caleć
 będziemy calały,
będziemy caleć
2nd będziesz calał,
będziesz caleć
 będziesz calała,
będziesz caleć
 będziecie caleli,
będziecie caleć
 będziecie calały,
będziecie caleć
3rd będzie calał,
będzie caleć
 będzie calała,
będzie caleć
 będzie calało,
będzie caleć
 będą caleli,
będą caleć
 będą calały,
będą caleć
impersonal będzie caleć się
conditional 1st calałbym calałabym calelibyśmy calałybyśmy
2nd calałbyś calałabyś calelibyście calałybyście
3rd calałby calałaby calałoby caleliby calałyby
impersonal calano by
imperative 1st niech caleję calejmy
2nd calej calejcie
3rd niech caleje niech caleją
active adjectival participle calejący calejąca calejące calejący calejące
contemporary adverbial participle calejąc
verbal noun calenie
adjectives
adverbs
nouns
verbs

References
  1. Samuel Bogumił Linde (1807-1814), “caleć”, in Słownik języka polskiego

Further reading
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.